پدر مادر ،ما متهمیم!

خالی شدن از درد تاوان داره واسه خیلی ها...یه سری فراموش میکنن بههرقیمتی و یه سری شاید مث من درد ُبهانه و نوشتن رو یه سلاح قرار میدن که پر شهگوش این کاغذ سفید از حرفاشون ،وقتی گوش این موجودات دو پا که اسم ادمیزاد رو بیشرمانه روی خودشون گذاشتن به هیچ حرفی بدهکار نیس.
فیلم دعوت ابراهیم حاتمی کیا رو دیدین یا نه نمی دونم چند روایت مختلفاز زندگی چند زن و شوهر بود که هرکدوم به نوعی موجود سومی رو به این دنیا دعوتکردن، اون بچه، که سرنوشتش، که ورودش، که حضورش تو دنیا دست دو نفر دیگه و به دعوتاونا بوده حضورش تو دنیا در هرکدوم از داستانا با یه مشکلی روبه رو میشه،
من اون زمان فکر می کردم چه قـــــــــدر این موجودات از همه جا بیخبر که هنوز الوده به هیچ کدوم از پستی های این دنیا نشدند بیچاره ن که حتیمیزبانشون اونا رو نمی خواد ...اما حالا تو این نقطه از زندگیم به اینجا رسیده مکه یه میزبان تو رو به خونه ش راه نده به مراتب بهتر و شیرینتر از اینه که دعوتتکنه و مهمونیت رو، زندگیت تو این دنیا رو برات جهنم موعود کنه... مجازات با گناهنکرده درد یه که می مونه تو دلت و تا ابد زخمش بهت نیشخند می زنه...
فکر میکنم نامادر و ناپدر همونایین که قرار بود میزبان باشن و نبودن ...هموناییکه یه بار انتخاب کردن ثمره ی عشقشون، میوه زندگیشون پا به دنیا بزاره و بار دیگهانتخاب کردن که نباشن ،تو اون مهمونی که مسئولشن نباشن و جاشون پر شه با حضور یهنفر دیگه...که خودشون هم خوب میدونن جای خالی کسایی که دوسشون داریم فقط و فقطقالب خود اون فرده ...تازه اونم اگه اومدنش به درازا نکشه...
به قول شازده کوچولو تو مسئول گلتی... تو ، اهای پدر و مادری که گلتبا دعوت تو پا به این دنیا گذاشته...حواست به خودت به گلت و به مهمونیت باشه!span>بزار اگه دنیا براش بهشت نیست، تو جهنمش نکرده باشی!

؟